支持模糊查询,支持通配符和拼音查询, 帮助 。
琴与剑。两者为古时文人随身之物,以寓刚柔相济之意。
引南朝 梁元帝 《法宝联璧序》:“箴兴琴剑,铭自盘盂。”唐•薛能 《送冯温往河外》诗:“琴剑事行装, 河 关出北方。”宋•陆游 《出都》诗:“重入修门甫岁餘,又携琴剑返江湖。”明•王洪 《祭学生文》:“琴劒纵横,手泽如故。”
琴与剑,为古代文人随身携带的物品,有才有艺。
引唐·薛能〈送冯温往河外〉诗:「琴剑事行装,河关出北方。」
["◎古代的一种兵器。如 宝~。长~。~鞘。~术。~拔弩张(形容形势紧张,一触即发,后亦喻书法雄健)。刻舟求~。"]详细解释
["①古代弦乐器,最初是五根弦,后加至七根弦(亦称“七弦琴”;通称“古琴”)如 ~瑟。~曲。~师。~意。抚~。~棋书画。②某些乐器的统称。如 钢~。月~。胡~。口~。竖~。小提~。~书(曲艺的一种)。弹~。"]详细解释
qín jiàn piāo líng
tiào jiàn
jiàn méi
qín xīn jiàn dăn
gǔ qín
jiàn jí jù jí
luàn tán qín
qín sè
yă qín
shǒu jiàn
wáng qín
ài qín hăi
jiàn pèi
zhèng qín
qín zhěn
xiù qín
bá jiàn
gāng qín jiā
qín gōng
qín zhù
jiā yē qín
măi lí mài jiàn
shuō qín
ōu yě jiàn
pò qín jué xián
tuō jiàn
jiāo wěi qín
dāo jiàn rù qiào
yī jiàn chuān xīn
shăo zé jiàn
fēng chéng lóng jiàn
chū jí jiàn fă
jiǔ jiàn jiǔ
sān jiàn kè
mài jiàn măi qín
qín shēng sè sè